Ώρα να γνωρίσετε τα “τερατάκια” που με ώθησαν σε όλο αυτό το τριπάκι, μέρος πρώτο.

Πρώτη από όλους η χοντρούλα μου, η Πρώτη μου!😻

Η χοντρούλα μου (ναι είναι ΧΟΝΤΡΗ. Ναι της κάνω BODY SHAMMING). Η πρώτη μου. Και ναι νόμιζα η μοναδική 😂😂 Εμφανίστηκε πριν 7,5 χρόνια στη ζωή μου, σε μια πολύ δύσκολη και σκοτεινή περίοδο και μπορείτε να κοροϊδέψετε όσο θέλετε αλλά για ένα διάστημα νόμιζα ότι ήταν το πνεύμα της μακαρίτισσας της μητέρας μου! Αυτό το μικρό τερατάκι που βλέπετε!

Η γνωριμία μας.

Γυρίζοντας βράδυ από τη δουλειά και εκεί που κατέβηκα από το παπί (ναι είμαι και μηχανόβια τρομάρα μου…) κόντεψα να πάθω ένα μίνι εγκεφαλικό νιώθοντας κάτι να ακουμπάει στα πόδια μου! Ευτυχώς πρόλαβε και νιαούρισε πριν αρχίσω τις τσιρίδες μέσα στη νύχτα! Και ναι με άφησε να τη χαϊδέψω! Έκτοτε, ότι ώρα και να γυρνούσα σπίτι από τη βάρδια, έτρεχε κοντά μου, ανέβαινε σε ένα τοιχάκι και τα “λέγαμε”. της έλεγα εγώ τα δικά μου, μου έλεγε αυτή τα δικά της, ρίχναμε κανένα χάδι, παρηγοριόμασταν 😂😻. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν από σπίτι τόσο καθαρή που ήταν για λευκό γατί, που απλά έβγαινε βόλτα και ερχόταν και σε μένα.

Πως κατάφερε και μπήκε στο σπίτι

Μικρούλα, γλυκούλα και τρόμαζε εύκολα. Σιγά σιγά κέρδισε μέχρι και την καρδιά του γιου μου (δεν είχε μπει ακόμα μέσα στο σπίτι), ο οποίος δε χωνεύει τα γατιά καθόλου! Όχι σε φάση να τα κλωτσήσει ή να τα πειράξει (θα τον είχα σφάξει στο γόνατο από μικρό αν πείραζε ζώο😐) απλά δεν ήθελε καθόλου γάτα στο σπίτι. Μου έλεγε αν τη μαζέψω θα μας πετάξει έξω και τις δυο μαζί! Ναι όπως βλέπετε…. Ας μη σχολιάσω😂

Πως τα φέρνει η ζωή όμως…Ήταν τόσο γλυκιά και με τόσο γλυκό νιαούρισμα, με χαρακτήρα Κυρίας που τον κέρδισε και τελικά αυτός πρώτος της έβγαλε φαγητό στο μπαλκόνι μας για να τη βλέπει και σιγά σιγά την άφησε να μπει μέσα! 😂 Οπότε να θυμάστε εσείς που δε θέτε γάτες μέσα στο σπίτι, απλά δεν έχει βρεθεί ακόμα η κατάλληλη να σας επιλέξει 😂

Ο πρώτος μας καιρός μαζί 😻🥰

Μεγάλο το κείμενο για μια γάτα, αλλά μικρή μεγαλώνοντας με γάτες και σκυλιά, πρέπει να ομολογήσω ότι τέτοια συμπεριφορά δεν έχω ξαναδεί σε γάτα. Η απόλυτη εμπιστοσύνη από την πρώτη επαφή ήταν πραγματικά απίστευτη. Για ένα ζώο που πιστεύω βαθιά, ότι ήταν πολύ κακοποιημένο με ξύλο, γιατι τρόμαζε τόσο πολύ με οποιαδήποτε λίγο πιο απότομη κίνηση….Είναι κάτι πραγματικά μοναδικό! Λες και βλέπει στην ψυχή σου! Της πήρε 1-2 χρόνια να σταματήσει να τρομάζει με την παραμικρή κίνηση και να αρχίσει να πλησιάζει άλλους ανθρώπους, εκτός από εμένα το γιο μου και κατά παράδοξο τρόπο τον πατέρα μου όταν ήρθε για επίσκεψη στην Αθήνα!! (εξ ου και η θεωρία ότι ήταν η μανούλα λολ). Κανένα άλλο. Έμπαινε άνθρωπος και κρυβόταν επιτόπου!! Τη χάιδευα και πήγαινα να τινάξω τούφα από τα μαλλιά μου? Τιναζόταν πάνω σε δευτερόλεπτα και είχε εξαφανιστεί!

Χαρακτήρας από τους λίγους!

Πόσο γελούσα το πρώτο διάστημα που όταν έφευγα από το σπίτι να πάω για δουλειά έβγαινε μαζί μου έξω και με το που γύριζα και πήγαινα να μπω στην πολυκατοικία, άκουγα από μακρυά ένα νιαααααααααααααααααααααααουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ. τύπου “Περιμενεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε”😂 και την έβλεπα να έρχεται τρέχοντας, να μπαίνουμε μαζί μέσα και να τεντώνεται στην κλειδαριά της πόρτας λες και ήθελε να ανοίξει η ίδια lol! Αν είχε αντίχειρες, μάλλον θα είχε τα δικά της κλειδια 😂

Και το γεγονός ότι έτρωγε κρυμμένη τον πρώτο καιρό, από τη μια ήταν αστείο αλλά από την άλλη τόσο μα τόσο θλιβερό…. Επίσης την κονσέρβα την τρώγαμε με την πατούσα (!) και το νερό μας το πίναμε επίσης με την πατούσα(!). Της είχα ένα μπωλάκι κανονικά με νερό όπου πήγαινε σπάνια και της έβαλα και ένα μικρό ποτηράκι στο παράθυρό μου, δίπλα στο γραφείο μου. Οι αποδείξεις μιλούν μόνες τους!!

Ταξίδι από τα λίγα με την κυρία!🐾🐾

Πόσα χρόνια πέρασαν με τη Γουέντυ (το όνομα το διάλεξε ο γιος παρακαλώ) να με συντροφεύει και να μου κάνει την ψυχολόγο, να με ηρεμεί, να κοιμάται μαζί μου, να θέλω να την κρεμάσω από την ουρά κάθε φορά που γκρίνιαζε για το φαγητό… Και παραδόξως, ΠΟΤΕ δεν μου έκανε ζημιά!! Ούτε καν να πειράξει το Χριστουγεννιάτικο δέντρο!! Κυρία όπως πάντα η γριούλα μου! Και η μοναδική φορά που τσακώθηκε με άλλο γατί και την άκουσα να κάνει χιςςςςςςςς, είναι με το μικρό διαβολάκι (που θα αποτελέσει το επόμενο μέρος!)

Τώρα η κοπελάρα μου είναι λιγάκι γριούλα, δεν κοιμάται τόσο συχνά αγκαλιά μου, θέλει κι αυτή την άνεσή της, και ΧΟΝΤΡΗ! Αλλά θέλω να πιστεύω ευτυχισμένη, γιατί πλέον εμπιστεύεται ξανά τους ανθρώπους, τους πλησιάζει, τρίβεται και αφήνει να τη χαϊδεύουν! Και τη ΛΑΤΡΕΥΩ!! Ο πρώτος μου άγγελος!!