Ώρα να γνωρίσετε τα “τερατάκια” που με ώθησαν σε όλο αυτό το τριπάκι, μέρος τρίτο??

Κεφάλαιο Yuno μέρος 1…..

Τι μέρος τρίτο, που εδώ αρχίζει νέα μίνι σειρά…

Εδώ λοιπόν αρχίζει νέα σειρά με τον τρίτο κόπανο που με υιοθέτησε. Το όνομα αυτού? Yuno (γιούνο) κάποιος χαρακτήρας άνιμε πάλι, από τον υιό (ναι αυτόν που δε θέλει γάτες και μου κρατούσε μούτρα που δεν έδωσε αυτός όνομα στο Μπούλη).

Κεφάλαιο Γιούνο λοιπόν, μέρος πρώτο, η ιστορία του!!

Απέναντι από το σπίτι μου, στο πεζοδρόμιο κοντά στους κάδους απορριμάτων, είχε κάτι αδέσποτες γάτες που τους πηγαίναμε φαΐ κατά διαστήματα, κι εμείς και διάφοροι άλλοι, καθώς και νεράκι. Είχε μωράκια και μεγάλες γάτες. Γέννησε (ξανά) η μια γάτα και ως συνήθως μετά τη γέννα, διώχνουνε τα άλλα μικρά.

Για κάποιο λόγο τα 2 από αυτά, ήρθανε στη δικιά μου αυλή. Καθόμουν κι έβλεπα YouTube σε ζωντανή μορφή, να κάνουνε χαζομάρες, να παίζουνε, να παλεύουνε. Ίδια κι απαράλλαχτα. Τους έβγαζα φαγάκι και νερό εννοείται καθημερινά και δεν πλησίαζαν αν δεν απομακρυνόμουν. 2-3 μέρες, κάθε απόγευμα, καρεκλίτσα, καφές και χάζεμα στα γατιά! ξαφνικά τα βλέπω να κατεβαίνουν δειλά δειλά τα σκαλοπάτια, ακίνητη εγώ, παίζουν λίγο κάτω στην αυλή και ξαφνικά μπαίνουν μέσα! Σε δευτερόλεπτα είχαν ξαναβγεί τρέχοντας. Την επόμενη μέρα, ξανά το ίδιο! Μέσα και τρέχοντας έξω! Την τρίτη μέρα μπήκαν και δεν ξαναβγήκαν, απλά κρυβόντουσαν μέσα στο σπίτι!!

Η περιπέτεια μέσα στο σπίτι…

Εννοείται ότι για κανένα λόγο δε με πλησίαζαν αν και είχαν βολευτεί σε διάφορα σημεία του σπιτιού! Αχώριστα τα μικρούλια! ο ένας σιγά σιγά (επίσης από άνιμε τον έβγαλε Σάμπο ο γιος), άρχισε να έρχεται κοντά μου. Ο Γιούνο, για κανένα λόγο! Βρωμόγατο… Ο Σάμπο αγκαλίτσες συνέχεια, να κοιμάται μόνιμα αγκαλιά μου η στο κεφάλι μου δίπλα, να έρχεται αγκαλιά μου όποτε έβεπα ταινία, ο Γιούνο ουτε ΚΑΝ! Πέρασε κανένας χρόνος για να με πλησιάζει το βρωμόπαιδο…. κι εκεί που άρχισε να με πλησιάζει… Χάσαμε το Σάμπο. Έφαγα όλη τη γειτονιά για μέρες, τίποτα.

Το κακό είναι ότι επειδή όλα είναι αδέσποτα, δε μπορούσα να τα έχω κλειδωμένα, οπότε ένα παράθυρο που έχει κάγκελα είναι μόνιμα ανοιχτό, χειμώνα καλοκαίρι (και ναι το δαγκώνουμε το χειμώνα😭). Ένα χρόνο μετά ακόμα κοιτάω μήπως το βρω κάπου και απλά ελπίζω να βρήκε ένα καλό και ζεστό σπίτι γιατί ήταν το τέλειο γατί…😥

Μας ξέμεινε ο Yuno…

Και έτσι ξέμεινα με το βρωμόγατο… Τι να πρωτοπώ γι αυτόν δεν ξέρω! Εννοείται μικρούλης ακόμα, 1 έτους και κάτι και σκαρφάλωνε παντού, από ράφια μέχρι δέντρα!! Στειρώθηκε βεβαιώς βεβαίως, έλεγα κι εγώ θα ηρεμήσει. ΑΜ ΔΕ! ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΓΙΝΕ Ο ΠΑΠ…ΑΣ! Καταρχάς είναι σα ποντίκι τα αυτιά του. και το υφάκι του το βλέπετε!!

Ο χαρακτήρας του…

Ω, ΘΕΕ ΜΟΥ! δεν έχω ξαναδεί πιο θρασύ, αστείο, εκνευριστικό, τυχερό (δεν πρόλαβε να ζήσει ζωή του δρόμου και κακοποίηση σαν τα άλλα δυο), βλαμμένο και ταυτόχρονα πανέξυπνο, που δε θέλει χάδια απλά θα τα ανεχτεί όταν τρώει, όταν του δίνω σνακ και όταν κοιμάται, επικριτικό και ποντικομούρικο γατί! Και λίγα λέω!! Και εννοείται ότι το λατρεύω το βρωμόγατο!!

Πραγματικά δεν ξέρω αν άλλαξε συμπεριφορά απέναντί μου επειδή έχασε τον Σάμπο, που ήταν αχώριστοι ή αν απλά επειδή πέρασε αρκετός καιρός και άρχισε να με αποδέχεται. Ή μπορεί να με βλέπει και σαν αυτόματο μηχάνημα φαγητού και σνακ. Τουλάχιστον με πλησιάζει και που και που τρίβεται στα πόδια μου το βρωμόγατο. Και αυτό είναι ΠΟΛΥ για ένα γατί με το χαρακτήρα του Γιούνο! αγκαλιές όχι, θα μου κατεβάσει τη μούρη κάτω έτσι και τον σηκώσω για αγκαλιά, αλλά έστω κανένα χαδάκι στο φαγητό και όταν κοιμάται είναι πολύ!

Το λατρεύω το βρωμόγατο, όσο κι αν θέλω, ώρες ώρες, να το κρεμάσω από την ουρά στο φωτιστικό!